وقتي از پاس رفت، خيلي ناراحت شدم. از اين ناراحت شدم كه فوتبال ما قدر كساني را كه بايد بداند، نمي داند و براي افرادي ارزش قائل است كه ارزشي ندارند. دنيزلي در مدت حضورش در سبز قبايان ايراني، زحمت زيادي براي اين تيم كشيد و تغييرات مثبتي را ايجاد كرد. اغراق نيست اگر بگويم مربي ترك تبار، فوتبال پاس را به نوعي متحول كرد و باعث شد تعداد بيشتري بازي اين تيم را نگاه كنند. اما هيچ كس نخواست بپذيرد كه دنيزلي با پاس موفق بوده است و متاسفانه اين مربي با بازيكنان جوانش در پشت هياهو تيم ملي و استاد برانكو گم شد . وقتي كه همه مشغول نمايش مسخره ي برانكو و دادكان بودند، دنيزلي از فوتبال ايران كنار رفت و كم كم هواداران بازي خوب پاس در كنار او را فراموش كردند و دل به همان مهره هاي سوخته بستند. مهره هايي مثل دادكان و برانكو و بعد هم مصطفوي و قلعه نوعي.

وقتي از پاس رفت، فكر نمي كردم به اين زودي او را در فوتبال ايران ببينم. اما بر اثر يك اتفاق خوب، مربي ترك دوباره راهي ايران شد و من اين را به فال نيك مي گيرم. حضور دنيزلي در ارتش سرخ ايران را نقطه ي شروعي براي موفقيت هاي بزرگ پرسپوليس مي دانم و اميدوارم كه مسئولان سرخ پوشان نهايت استفاده را از حضور دنيزلي بكنند و اين تيم هم مانند پاس فصل پيش، زيبا بازي كردن و يا بهتر است بگويم درست و اصولي بازي كردن را ياد بگيرد حتي اگر ستاره اي هم نداشته باشد. به دنيزلي ايمان دارم و مي دانم از آن دسته مربي هايي نيست كه به ستاره هاي تيم وابسته باشد و مي تواند با بازيكنان جوان و نه چندان مطرح نيتجه هاي خوبي بگيرد و البته بازي هاي تماشاگر پسندي را ارائه دهد.

به دنيزلي ايمان دارم و اميدورام مسئولان تيم ملي فوتبال ايران هم به دور از لج بازي هايشان، نگاه جدي تري به او داشته باشند تا تيم ملي هم يك بار طعم داشتن يك مربي واقعي را بچشد.