1) چند وقتی بود به شدت توو خاطرات گذشتم این ور و اون ور می رفتم. امروز یکی از کسانی که قمستی از خاطراتم با حضور او شکل گرفته، خبر داد که داره می ره ایتالیا. باید از اینکه رفیقم برای ادامه تحصیل می ره دیار غربت خوشحال می شدم اما اصلن نشدم و اینو با تمام بی رحمی بهش گفتم. احساس کردم با رفتنش خاطراتم رو هم  با خودش می بره و از آنجا که " خاطره پرست " هستم! این قضیه برام چندان خوشایند نیست.

2) همیشه اعتقاد داشتم آدم با استعدادیه. از قیافش معلوم بود که توان هر کاری رو داره. او حتی تونست حال منو بگیره و به نوعی توو " شطرنج دوستیمون " کیش و ماتم کنه و این موضوع نه تنها از یادم نمی ره بلکه همیشه جلو رومه.