به مناسبت هفته بهزیستی مسابقه ی فوتبالی بین دو تیم ستارگان فوتبال و هنرمندان در ورزشگاه دوازده هزار نفری آزادی انجام شد.

قبل از شروع این دیدار برنامه هایی از قبیل سرود  نمایش اسکیت و ... نشان داده شد.در نمایش اسکیت بازان نا هماهنگی به وضوح دیده می شد و ای کاش قبل از آمدن به آزادی نیم ساعتی با هم تمرین کرده  بودند! نکته ی قابل توجه این جشن حضور پسر خردسالی به نام نیما بود که در اثر سرطان دو چشم خود را  از دست داده بود.این کودک هنرمند که از شهر شعر و آواز به تهران آمده بود با خواندن شعر و نواختن ارگ توجه همگان را به خود جلب کرده بود.صدای این نیما ده ساله به دل جواد خیابانی نشست به طوریکه بوسه ای بر دستان روشن دل کوچک زد.

بعد از اتمام برنامه ها نوبت به مسابقه فوتسال رسید.قبل از شروع بازی اصلی دو تیم فوتسال از معلولین دقایقی به بازی پرداختند.

در تیم ستاره حجازی با داماد و پسرش به صورت خانوادگی در این جشن شرکت کرده بودند واحتمال این نیز داده می شد که آتوسا هم تدارکات تیم ستاره باشد!!!! آتیلا این قدر که ورزش نکرده چاق شده بود وموجب تعجب ما شد.البته از آن سو در تیم هنرمندان احسان علیخوانی پوز آتیلا را در چاقی زده بود.

در حین گزارش بازی جواد خیابانی بار ها به احسان خان علیخوانی تذکر داد که مبادا آبروی شبکه سه را ببرد.

حامد کاویانپور در تیم ستاره آمده نشان داد و امیدواریم در لیگ آینده همان حامد قدیمی را در پرسپولیس ببنیم.

در حین بازی سید جواد هاشمی یادی از رضا ایرانمنش بازیگر خوب کرمانی کرد که در حال حاضر وضعیت جسمانی خوبی ندارد.بیایید برای شفای آقا رضا دعا کنیم.

در آخر نیز بازی با حساب دو بر یک به نفع تیم ستاره به پایان رسید که فرزاد مجیدی برای تیم هنرمندان و علیرضا منصوریان و ابراهیم چرخی برای تیم ستاره ها گل زدند.

وقتی مصاحبه با افشین قطبی را در پارس فوتبال خواندم و با وی آشنا شدم دلم می خواست دادکان و برانکو را خفه می کردم.آخه این انصافه که شخصی مثل افشین قطبی واسه خارجی ها کارکنه و ما مجبور باشیم شاهرخی و فرکی را تحمل کنیم؟!

چقدر ما بد بختیم که این مترسک ها را به ما تحمیل می کنند

 

قسمت دوم کل کل دو هوادار را نیز بخوانید

کل کل دو

با کلیک بر روی لینک زیر می توانید مصاحبه با باتیستوتا را در روزنامه ی جهان فوتبال مشاهده کنید.

توجه:برای دیدن این صفحه نیاز به نرم افزار Acrobat reader دارید.

مصاحبه ی باتیستوتا

کل کل دو هوادار یکی از کره و دیگری از ایران در سایت گل خواندنی است.

کل کل دو هوادار

این آقای دادکان خود سوژه است.اصلا نیازی نیست خرف هایش را به طنز بنویسی اگر عین حرف هایش را بیاوری می شود یک طنز بیست.در آخرین مصاحبه اش حرف جالبی زد:

فدراسيون از وجود برانكو استفاده كرده و از اين كادر (برانكو، فركى، سجادى، شاهرخى و بگوويچ) باز هم استفاده مى كند اما اگر كسى پيشنهاد خاصى دارد كه به درد فوتبال كشور مى خورد و بدون غرض و مرض است، به ما ارايه دهد به طور حتم از اين پيشنهادات استقبال مى كنيم!
دکتر جان از یک طرف می گه که برانکو و رفقا هستند از طرف دیگه می گوید:از پیشنهادات استقبال می کنیم.یکی نیست بگه رئیس جان وقتی مرغت یک پا دارد و لجبازی خواهشا دیگه ادای روشنفکر را در نیار  و از پیشنهادات استقبال نکن.

من که می دونم متاسفانه فوتبال ایران چوب ندانم کاری های این آقابان را می خورد. 

دلمان به این خوش بود که مهدی مهدوی کیا در بوندس لیگا حضوری مستمر و پر رنگ دارد ویک بازیکن شناخته شده در آلمان به شمار می رود. اما از بد روزگار انگار قرار نیست آب خوش از گلوی لژیونر های ما پایین برود.

این بار توماس دال همبازی قدیمی مهدی و سرمربی فعلی او علاقه ی بسیاری به رفتن موشک از این تیم دارد در صورتی که مهدی در هامبورگ خوب کار کرده و همیشه جزو بهترین ها بوده است.

این قضیه خنده دار بدجوری گریبانگیر شماره ی ۲ ایران شده به طوری که مهدی ترجیح می ده در انزوا باشد تا شاید مشکل به وجود آمده حل شود.

امیدوارم آلمانی ها دست از این بازی مسخره شان بر دارند و مشکلات مهدی تمام شود  تا بار دیگر شاهد هنر نمایی او در زمین فوتبال باشیم.

تعدد مسائل مربوط به تیم ملی باعث شده فوتبالدوستان و فوتبال نویسان کمتر به مشکلات دیگر جامعه ی فوتبال ایران بپردازند. دیگر سریال اعجاب انگیز پروین و رفقا! سوژه ی اکثر متن ها به شمار نمی رود ، یا اینکه کمتر کسی پیدا می شود جام حذفی را با تمام شگفتی هایش دنبال کند ، حتی وضعیت مبهم استقلال هم جالب نیست. امروز کل جامعه ی فوتبالی ما در یک نام خلاصه می شود و آن هم برانکو ایوانکوویچ است. شاید خود پروفسور هم انتظار نداشت این چنین مورد توجه قرار گیرد! اما متاسفانه یا خوشبختانه وضعیت به گونه ای است که نمی توان از وی نگفت نشنید.

شاید بتوان گفت  قسمت زیادی از آینده ی فوتبال ایران بستگی به جام جهانی 2006 دارد.اگر ایران در آلمان بتواند شگفتی ساز باشد و بازی های در خور نام کشورمان به نمایش بگذارد اعتبار ایران در فوتبال جهان افزایش پیدا می کند و باشگاه های درجه یک دنیا تمایل بیشتری خواهند داشت تا ستارگان ایرانی را به خدمت بگیرند به این صورت است که فوتبال ایران می تواند گام بلندی در جهت حرفه ای شدن بر دارد همانطور که در جام جهانی 98 اولین گام را برداشتیم.

اما اگر نتوانیم با استفاده از نیرو هایمان موفق شویم .فدراسیون بر طبق عادت گذشته کمیته ی شکست تشکیل می دهد تا علت ناکامی را بفهمد در آخر هم دل را به چهار سال بعد خوش می کنیم و این یعنی بازگشت به عقب!

پس نگرانی در مورد سرمربی تیم ملی منطقی و قابل درک است چون  هیچ ایرانی ای دوست ندارد تیم ملی کشورش دست خالی از آلمان بر گردد و شاهد افول فوتبال ایران باشد تنها تعلل ردیس فدراسیون  در تصمیم گیری مناسب نمی توان درک کرد.

اگر به حافظه یمان رجوع کنیم در می یابیم که فدراسیون هیچ وقت نتوانسته زیر فشار افکار عمومی  دوام بیاورد و در آخر مغلوب می شود.البته باید گفت یک مغلوب پیروز! زیرا  این شکست همیشه به نفع فوتبال ایران بوده است.

اگر فشار مطبوعات نبود شاید امروز ایران را در جام جهانی نمی دیدیم. آقایانی که امروز برانکو را مایه ی فخر خود می خوانند به یاد ندارند در گذشته ای نه چندان دور چگونه از سرمربی گری همایون شاهرخی حمایت می کردند واعتقادی به برانکو نداشتند!

این امر بر ما مشتبه است که در آخر فدراسیون میدان را رها می کند و سرمربی جدیدی برای تیم بر می گزیند اما چه خوب می شد اگر آقای رئیس قبل از مغلوب شدن با افکار عمومی که همواره ثابت کرده است بهترین پیشنهادات را می دهد همگام شود تا بیش از این زمان به هدر نرود.

شاید اگر قرن ها پیش آدمیان به جای جنگیدن و راه انداختن خون و خونریزی باگفتگو مسائل را حل می کردند دیگر آن همه کشته و شهر های ویران در پی آن نبرد هاي بی دلیل حاصل نمی شد.

امروز هم که نشان افتخار گفتگوی تمدن ها را بر سینه زده ایم مثل همان مردماني كه در دو ـ سه هزار سال پیش مي زيسته اند رفتار می کنیم و برای رسیدن به هدف مورد نظر این بار با قلم هایمان به جنگ هم می رویم بی آنکه بدانیم کسانی را که با قلم هایمان مورد حمله قرار داده ایم چه می گویند؟ و هدفشان چیست؟

ما همان مردمان عصر قدیم هستیم که در لباس انسان های متمدن زندگی می کنیم.بار ها دیده ایم که قلم به دستان حوضه های مختلف مانند سیاست،اقتصاد،....و

ورزش با تبحری خاص گروه مخالف را نشانه می روند و با کلمات آن ها را تیر باران می کنند

سوژه ی داغ سرمربي تيم ملي فوتبال ايران باعث شده تا بار دیگر بی آنکه بخواهیم به نظرات مخالف گوش دهیم و رويشان فکر کنیم در جنگ سرد خودکار به سراغ  يكدیگر رفته ایم غافل از اينكه این کار تنها باعث می شود زمان را از دست بدهیم و به نتیجه ي مطلوبي نرسیم.

چه خوب است به جاي اينكه همديگر را خراب كنيم موضع و دلايل خود را روشن بيان كنيم تا بسياري از ابهام هاي موجود بر طرف شود

. اگر مي گوييم براي رسيدن به هدف غايي كه همان درخشيدن در آلمان است نياز به يك روح تازه در نتيجه يك مربي با كادر جديد داريم به اين دليل نيست كه برانكو را يك اجنبي مي دانيم و مي خواهيم وي را با مغز به زمين بكوبانيم بلكه اعتقاد داريم ايووانكويچ كه يك مربي نتيجه گراست(و الحق هم با اين شيوه نتايج خوبي را براي ايران رقم زد) و با توجه به رقباي قدرتمندي كه در آلمان با آنها رو به رو هستيم نمي تواند با اين شيوه در جام جهاني كارآمد باشد.معايب رفع نشده ي تيم با وجود تذكرات بيشمار مطبوعات به اين نكته بيشتر پي مي بريم كه براي موفقيت بايد تغييراتي انجام بگيرد

نيك مي دانيم كه با اصرار از فدراسيون مي خواستيم برانكو را حفظ كند چون مي دانستيم در آن شرايط بهترين براي ايران اوست و چنين هم شد. حال اگر خواستار رفتن او هستيم دچار پارادوكس نشديم! اين حركات و عملكرد هاي مربي كروات بود كه ما را به فكر واداشت تا به اين نتيجه برسيم گزينه ي مناسبي براي همراهي تيم ايران در آلمان به شمار نمي رود.

در طول حضور برانكو بار ها اشكالات تيم را گوشزد كرديم و ياد آور شديم نفراتي را كه به عنوان كادر فني دور خودش جمع كرده است كارايي ندارند اما پروفسور با بي توجهي از كنار تمام اين مسائل گذشت و چاره اي نيانديشيد.

اگر تمام مصاحبه هاي مطبوعاتي وي را خوانده باشيد به اين نكته پي خواهيد برد سرمربي منتخبمان هيچ حرف جديدي براي گفتن نداشت و همش تكرار مكررات بود

اگر دنيزلي را پيشنهاد مي دهيم به اين دليل است كه :

۱)معتقديم در نقد سالم بايد بعد از انتقاد راهكاري را نيز پيشنهاد كنیم

۲)دنیزلی مربي بزرگي است و اين را در گذشته به خوبي به اثبات رسانده است.(فدراسيون تركيه مايل بود تا وي در جام جهاني همراه تركيه باشد)

۳)با مربيگري در تيم پاس با فوتبال ايران آشنايي پيدا كرده است

از این رو است که می گوییم دنیزلی به جای برانکو